Oktober…Herfstmaand. In deze blog nemen we je mee naar één van onze herfstwandelingen door bontgekleurde bossen met heldere staalblauwe luchten en een heerlijke nazomerzon.

De natuur laat zich in de herfst van haar mooiste kant zien. In het Habachtal prikt de ochtendzon door het bomen van het dichte bos en doet de ochtendnevel verdampen. Door het gefilterde licht waan je je in een filmdecor. De wandeling van vandaag zal ons naar de Neue Thüringer Hütte leiden. Vanaf de parkeerplaats aan het begin van het dal, zal het pad in het eerste deel gemoedelijk omhoog lopen. Het is nog fris als we aan de wandeling beginnen. We trekken onze jasjes aan en snuiven de frisse lucht diep in onze longen op. We lopen langs de Habach, de beek die hoog aan het einde van het dal ontspringt uit de gletsjer de Habachkees, die het dal zijn naam geeft. Het felgekleurde bladerdak filtert de zonnestralen, waardoor er een mystiek schaduw- en lichtspel ontstaat door het verdampen van de ochtendnevel. Tijdens de wandeling is een aantal uitkijkplekken gecreëerd , waardoor je op sommige plaatsen in de diepte kunt kijken, waar de Habach wildstromend onder je door raast. Verderop komen we door een terrein waar verschillende waterstroompjes langs en door elkaar heen kabbelen. Dit water komt uit bronnen, die zich in het gebergte bevinden. Het is zó zuiver dat je dit kunt drinken. Het pad loopt vervolgens langs jachthutten. In dit seizoen wordt er op herten, gemzen en ander wild gejaagd. We lopen langs de Enzianhütte, een hut met een fraai terras. De weg eindigt een kwartier verder lopen bij de Alpenrosehut.

Na deze hut begint eigenlijk het echte (wandel)werk. We volgen de Notroisteig. Deze tamelijk steile klim brengt ons op hogere hoogte, waardoor we kunnen genieten van prachtige uitzichten over het Habachtal en de tegenover gelegen Wildkogel. De klim vraagt enige uithoudingsvermogen, maar bovenaan de klim kunnen we even uitrusten op de “Gott sei Dank”-bank. We zijn inmiddels boven de boomgrens uitgekomen. Het in de zomer groene malse gras is inmiddels verkleurd en de hier groeiende lage struiken hebben hun mooie herfstkleuren aangenomen. Inmiddels heeft de zon de wolken en nevel verdreven en staat nu stralend aan een wolkeloze helderblauwe hemel. We zoeken een paar platte rotsen uit om wat uit te rusten, te eten, maar bovenal te genieten van het uitzicht. De bergtoppen zijn bedekt met de eerste sneeuw, die de nacht ervoor op deze hoogte gevallen is. Je kunt exact zien waar de sneeuwgrens ligt. Op deze scheidslijn zien we inmiddels de omtrekken van de Neue Thüringer Hütte. De hut staat eenzaam in de overweldigende natuur. Straks nuttigen we daar onze lunch met lokale gerechten. Lekker!! Aangekomen bij de hut, proberen we eerst om buiten de zitten. Helaas bevindt het terras zich in de schaduw, waardoor het buiten te fris is. Je merkt het temperatuurverschil tussen schaduw en zon. Binnen is het behaaglijk warm en gaan we aan de uitnodigende hoektafel zitten. Tijdens onze wandeling zijn we geen andere wandelaars tegengekomen. Ook in de hut zijn geen andere wandelaars aanwezig. De waard geeft ook aan dat vandaag de laatste dag van het zomerseizoen is en dat hij de volgende dag de hut sluit. Pas in het volgend voorjaar gaat hij weer open.

Achter de hut bevindt zich de Larmkogel. De top van deze berg is 3000 meter hoog. Vanuit de hut kun je naar de top klimmen en vervolgens via de andere kant van de berg het Hollersbach inwandelen richting de Neue Fürther Hütte. Wij gaan dit keer hier niet naar toe, maar lopen richting het daleinde, waar de Plattiger Habach en de Habachkees een prachtig natuurdecor vormen. In een rustig tempo passeren we verschillende beekjes en kijken uit over het dal en de verschillende watervallen, die vanaf de gletsjer naar beneden storten en de Habach voeden. Het ruisen van het water, het fluiten van vogels en het snerpende gefluit van de Mürmeltieren, die vlak voordat ze beginnen aan hun winterslaap in hun holen, nog even genieten van de warmte van de herfstzon, zijn de enige geluiden die je hoort. Inmiddels zijn we weer afgedaald en komen we aan bij de Habach. Het pad gaat verder over rotsen en we volgen de beek. Nu we weer op lagere hoogte zijn, merken we dat de schaduwen alweer langer worden door de neergaande zon. We lopen door tot het eindpunt van de wandeling, de Alpenrosehut. Hier drinken we nog een Weizenbier en wachten we op de Hüttetaxi, die ons weer terugbrengt naar de parkeerplaats. Moe, maar voldaan van een prachtige herfstdag in het hooggebergte rijden we weer naar Chalet AnneWill, waar een de lekkere sauna wacht om onze spieren weer te laten ontspannen.

 

No comments yet.

ADD YOUR COMMENT: